• پیرمردی صبح زود از خانه اش خارج شد. در راه با یک ماشین تصادف کرد و آسیب دید عابرانی که رد می شدند به سرعت او را به اولین درمانگاه رساندند . .پرستاران ابتدا زخمهای پیرمرد را پانسمان کردند. سپس به او گفتند: "باید ازت عکسبرداری بشه تا مطمئن بشیم جائی از بدنت آسیب دیدگی یا شکستگی نداشته باشه "
• پیرمرد غمگین شد، گفت خیلی عجله دارد و نیازی به عکسبرداری نیست .
• پرستاران از او دلیل عجله اش را پرسیدند :
• او گفت : همسرم در خانه سالمندان است. هر روز صبح من به آنجا می روم و صبحانه را با او می خورم. امروز به حد کافی دیر شده نمی خواهم تاخیر من بیشتر شود !
• یکی از پرستاران به او گفت : خودمان به او خبر می دهیم تا منتظرت نماند .
• پیرمرد با اندوه ! گفت : خیلی متأسفم. او آلزایمر دارد . چیزی را متوجه نخواهد شد ! او حتی مرا هم نمی شناسد !
• پرستار با حیرت گفت: وقتی که نمی داند شما چه کسی هستید، چرا هر روز صبح برای صرف صبحانه پیش او می روید؟
• پیرمرد با صدایی گرفته ، به آرامی گفت: اما من که می دانم او چه کسی است !

یک جام دگر بگیر و من نتوانم

تا ابد در اوج قدرت زیستن

ملک هستی را مسخر داشتن

بر تو ارزانی که ما را خوشتر است

لذت یک لحظه مادر داشتن

لحظه ی دیدار نزدیک است .

باز من دیوانه ام   مستم .

باز می لرزد   دلم    دستم .

باز گویی درجهان دیگری هستم .

های ! نخراشی بغفلت گونه ام را  تیغ !

های  نپریشی صفای زلفکم را   دست !

و آبرویم را نریزی   دل  !

ـ ای نخورده مست ـ

لحظه ی دیدار نزدیک است .

                                         مهدی اخوان ثالث (زمستان)